مهتاب

صبح يك روز سياه در افق در پاييز

پير مردي خسته  ميگريزد ز تمناي نگاه كودكان خردش

بادلي صد چاك ز بي مهري اين آدمكان و تني خسته ورنجور ولباسي پاره

مي رود تا بكند روزي خود را چاره

نرسيده به سر كوچه صدايي از پشت

گويدش : آي پدر صبر بكن ، پس مداد قرمزم كوش ، كجاست ؟؟؟

نخريدي تو برايم آن را!!!

پير مرد ميكشدش دست به سر گويدش ميخرم امروز برايت بابا

پسرش ميرسد از راه كه اي بابا جان :

كفش من كفش پارين برادر بوده پاره گشتست كنون چه كنم من با آن

دختر ديگرش از راه رسد گويدش : مادرم گفت :

چادرم وصله نماست ، نتوانم كه روم ز خانه بيرون با آن

راستي صاحب خانه به مادر مي گفت :

طلب ما چه شود آخر ماه است الان

پير مرد ميكشد دست به سر

راه مي افتد وخاموش به خود ميگويد :

كي شود تا كه بميرم و بگيرد وجود من از اين خاك ثمر ........

                                                    م.مهتاب