شبی زنجیر من را پاره کردند
من دیوانه را آواره کردند
نشستم بر سر چاهی وگفتم
حداوندا ببین با من چه کردند
ندا آمد ز چه هان ای پریشان
به بزم عاشقان گشتی تومهمان
در اینجا عاشقان ساغر بگیرند
زدست حوریان مست عریان
بیا با ما به کنج این خرابات
بیا از جور غم کم کن تو هیهات
بیا و دلبری را در برت گیر
بیا از جام حق بردار خیرات
در آغوشم گرفتم یک پری رو
به زیبایی مثل در چشم وابرو
شرابی ارغوانی در لبش بود
برای درد من چون نوش دارو
چو از لعل لبش ساغر گرفتم
چو کامی از لب دلبر گرفتم
زد آتش یکسره بر هستی من
تو گویی از درون آتش گرفتم
یه ناگه لولیان از من رمیدند
تمام می کشان از من بریدند
شد عالم پیش چشمم تیره وتار
چو نفخ صور در گوشم دمیدند
یکی گوید که وقت رفتن توست
که پایان سراب بودن توست
نگه کن تا ببینی نیک جانا
که هرچه کرده ای از توست بر توست
۲۰/۱۲/۸۶
م.مهتاب