مهتاب

مرگ

شبي خاموش خواهد شد چراغ  جسم تو آري

در آن شب مي كند آيا كسي بر نعش تو زاري

تمام  دلخوشي هايت  به روي  اين  زمين  باقي

جدا  خواهي شد از آنها  مگر اين را   نمي داني

نمي داني كه جز ظلمت درون قبر چيزي نيست

از آن دارايي  و ثروت دگر حتي پشيزي نيست

تمام     چاكران تو    به دور    گور     مي رقصند

دگر آنها   از اين  ارباب بي قدرت   نمي ترسند

شبي مي ميري اي مفلس جدا از ثروت  و زورت

و مي ماند  به جاي تو  به روي اين زمين  گورت

                              م.مهتاب

چشمه

چشمه جوشيد از دل خاك         خاك از طراوتش شد پاك

راه   پيمود    ميان    كوير                     كويرتشنه از عطش شدسير

بر  سر  راه  به  درخت  پير  رسيد               رسيد و آب حيات را به ريشه دميد

پَر شكسته  كبوتري  را  شُست                                       شُست دَشت تشنه اي را شُست

سَبزه   روياند   بر دل  هر سنگ                             سنگ سبزدل شده خوش رنگ

كوير را كرده مُزيّن به رنگ چَمن                   چَمن  را  رسانيده تا به پاي دَمن

هزاران شكوفه بر درخت گشود           گشود كبوتر زبان و نغمه سُرود

كه صحرا ز همّت  به اينجا رسيد

رسيد   آنكه   بند   تعلْق   بُريد

                م . مهتاب