مهتاب

                                                سخن از یاد تو  و  غیر  نگویم    که نشد

هر کجا  خواست  بگویم  برود  خاطر  را

                                                به  صنای  تو  دگر  راه  نپویم    که نشد

دل به تیغ  مژه ی   دوست  نبندم  دیگر

                                               جگر خویش به  خونابه نشویم    که نشد

جلوه ی روی  تو  از  دیده نهان  گردانم 

                                               رخ   زیبای   تو   در   ماه  نبینم    که نشد

می و مطرب به کناری نهم و  توبه  کنم

                                               بعد از امشب ز قدح  کام  نگیرم   که نشد 

آسمان را به هوای تو  ورق  خواهم  زد

                                               قصد  کردم  شب  مهتاب  نبینم    که نشد

عاقبت دوست مرا باز به بی راه کشاند

                                                خواستم  راه  ز سر  گیرم و آیم    که نشد

رفتی و زمزمه ی شعر ترت اینجا  ماند 

                                                عهد کردم که دگر  شعر  نگویم    که نشد

                                                                                م.مهتاب

       دیگر از گریه ی خاموش شبم اشکی نیست

                      سرد و مبهوت به پهنای افق می نگرم

 دور دور تر در آن سوی کویر بین خورشید و زمین پیوندیست

        شاید آنجا پرستوهاشان شعر حافظ همه از بر دارند

                    یا بجای شب تاریک وخموش تا سحرگاه همه بیدارند

باید آنجا بروم باید دید

شاید آنجا شهریست مردمانش همه بیدار و وفادار به هم

             شاید آنجا شهریست که خورشید در آن می خوابد

                         و دگر از شب وتاریکی وسرما خبری نیست درآن

من سفر میکنم امروز از این غربت سرد

              تا افق تا بر خورشید قدم خواهم زد

پیش رویم اینک کوره راهیست پر از مکر خموش 

                    ومن استاده در این راه دلم پر ز خروش

باید آنجا بروم باید دید

من گذر می کنم امروز ز پهنای افق

به امیدی که رسم تا درآن شهر بزرگ

****

پشت خورشید هوا بی رنگ است

         آسمان هم چو زمین از سنگ است

کوه هایش همه مغرور و تهیست    

         پشت تنهایی من شهری نیست

پشت جیغ همه ی چلچله ها حرفی نیست

حتی شاید حالا

پشت این قطره ی اشکی که فرو ریخت به تاریکی شنهای روان 

                                     اندکی مرحمت و عشق دگر جاری نیست 

                                                                      م.مهتاب                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

تا صبوری هست چون سنگ صبورت گریه کن

تا پنا هی  هست  در آغوش  گرمش گریه کن

گریه  کن   تا   در   پناه   شانه ام

                                 چشمه ای از اشکها جاری شود

گریه کن تا هق هق گمگشته ام

                                  از    میان    گریه ها   پیدا   شود

گریه کن   تا   محرم    اسرار   تو

                                  بغض سرخش در گلو رسوا شود

 گریه کن تا   گونه ها ی خیس تو

                                  مرحم  این  قلب  تب دارم   شود

گریه کن تاجای خون در سینه ام

                                  اشک چشمان  شما  جاری شود

گریه   کن  تا   آخرین    آواز     تو

                                   نغمه  ساز  خنده ی   فردا شود  

                                                          م.مهتاب  

               اندکی تب دار است

                                 از دورنگی خسته

                                                از دروغ بی زار است

شعر من وا داده

                  با صکوتی ساده

                                 شعله ی سوزانش

                                                    از  نفس  افتاده

قلمم بی تاب است

                 شب من بی خواب است

                                     این همه شور و نیاز

                                                واژه ها نایاب است

قلمم تا که نوشت

                  غصه ی دل بسرشت

                                  غصه ام شعری بود

                                                قلمم قصه نوشت

                                                    م.مهتاب

با کوله بار  خالی در    گوشه ی   بیابان

                                         با  خاطری  شکسته   در  انتظار   باران

با  قصه ای  نگفته  از  اشکها  و  لبخند

                                         با دیده ای گهربار از این  وصال  خرسند

هر چند  تشنه  بودم   در  انتظار   باران

                                          در سینه موج می زد شوق وصال یاران

ناگاه   آمدی   تو   سحبای  می    بد ستت

                                         خون  میچکید  اما ا ز چشم  بت   پرستت

عکست چو قرص ماهی لرزید در سبویت

                                         گفتم  بده   ذ کاتی  از   قرص  ماه  رویت

ما را ریاضتی  نیست از   باده ی   بهاری

                                         باید  درید  امروز  این   پرده ی   خماری

صد بار  توبه  کردم  صدها  سبو شکستم

                                        امروز  فاش گویم  من  مست  می پرستم

این جمله  چون  شنیدی  بند  سبو  بریدی

                                         چون آهوی هراسان از عشق من رمیدی

من  از   پی ات  دویدم   اما   نمی رسیدم

                                         از  سوز  این   جدایی    فریادها   کشیدم

گفتی    قدح   برایت  جام   می ام   فدایت

                                         اما   نمی دهم  دل   بر عشق   بی صفایت

تو عاشق  شرابی  از  عشق  می  خرابی

                                         باشد سخن به آخر نک می روم که خوابی

رفتی ازاین  بیابان چون  سایه ای گریزان

                                         من  ماندم   و  سبویت  در  انتظار   باران

                                                                                م.مهتاب

                           بهر رشدش دوستان کاری کنید

                                                                                                              م.مهتاب

تا شاید آنجا احساس را جست

اما همیشه در صفحه ها نیست

در نامه ها نیست در غصه ها نیست 

                         آهنگ شادی یا سوز یک غم

                                               درد جدایی یا شوق دیدن

             ***

در نغمه ها نیست در جمله ها نیست

در شعرهای ما وشما نیست

احساس باران وقت چکیدن

                          یا موج خسته وقت رسیدن

احساس غنچه وقت شکفتن

                         یاریزش برگ در فصل خفتن

           ***

صد ها ترانه در ساحل شعر

صدها جوانه از جوشش فکر

دریای واژه بی در احساس

                            صیاد شاعر تنهای تنهاست

از خنده هایش از گریه هایش

                           عکسی ندارد در شعرهایش

             ***

شاید که فردا شعری بگویم

در واژه هایش چیزی بجویم 

از آنچه امروز در لحظه ها نیست

                      در قصه های ما وشما نیست

از آنچه باید از اشکها گفت 

                     یا آنچه باید از حس بین ما وشما گفت 

                                                                 م.مهتاب