شعر
در خاطر من هست دلت با دگران است
از صبر هزاران گله دارد دل من لیک
آسوده از این صبر کنون روح و روان است
گرقامت من چشم شود لحظه ی دیدار
خونابه ز این چشم دو صد جوی روان است
م.مهتاب
از حصار بودنم زبانه می کشد
وز صدای جیغ خفته ای که در گلوست
نغمه های فکر من ترانه می شود
عمریست مردمان از فراغ هم
کودکانه های های گریه میکنند
عاقبت به روز وصل اگر به هم رسند
خون یکدگر چو آب دجله می خوراند
م.مهتاب
در پس آینه ها نیست کسی٬ انتظار کمک از چهره ی بی جان نکشیم
یادمان باشد که در خلوت دل٬ بی خیال از همه عالم بشویم
ما که رفتیم کسی اشک نریخت ٬ ما چرا ابر بهاران بشویم
یادمان باشد که از خاطرمان نقش این خاطره را پاک کنیم
چهره ی منتظر آینه را پشت داناییمان خاک کنیم
یادمان باشد ما چه باشیم و نباشیم
پشت این پنجره خورشید طلوع خواهدکرد
م.مهتاب
آرزو باغی است ٬ باسپیداری بلندیاکه بیدی لرزان
آرزو کوهی است ٬ تکیه گاه همه ی دخترکان
آرزو دخترکیست ٬ پشت دیوار زمان
آرزو خورشید است ٬ گرم و تابنده ولی دور ز دستان من است
دور تر از نارنجی که سر شاخه ی آن کهنه درخت می رقصد
سهم من از دنیا شاید این نارنج است
هرکه خورشید بخواهد سر او میشکند
هرکه با شمع بگردد پر او می سوزد
آرزو صبح سپیدیست در اندیشه ی این شام سیاه
یاکه مرگ است در اندیشه ی این پیر ترین مرد زمین
آرزو زندانیست که دیوار حقیقت دارد
آرزو خواستن است ٬ خواستن آنچه که نیست
خواستن ٬
آب از کوه ٬
ماه از آب ٬
زندگی از مرگ ٬
محبت از سنگ
آرزو خواب سپیدیست لحظه هایش همه رویایی و ژرف
آرزو نقطه ی کوریست در اندیشه ی بیداریمان
آرزو لحظه ی سبزیست که خشکیده در آب
نقش یک خاطره ی گمشده در باران است
م.مهتاب