مهتاب

به خوبا که سر زدیم          بدها را از یاد نبریم

گلها  را  بو میکنیم                      خار ها را ازیاد نبریم

روزهای آفتابی مون                     هنوز اونقدر کم نشدند

که  توی ابرها  بریم                          خورشید وتنها بزاریم

غصه را ولش کنیم                      نا خوشی معنا نداره

غمها مونو یه جایی                   مثل دیروز جا بزاریم

اگه مهمونی میدیم                   گلها را ویلون نکنیم

اگه خورشید نیومد                  مهتاب وپنهون نکنیم

وقتی که میریم خرید             یه شاخه نرگس بخریم

برای اهل کوچه                          گلهای قرمز ببریم

وقتی  بارون  میباره           بریم بیرون شادی کنیم

با صدای چک چکش        احساس آزادی کنیم

                                      م.مهتاب

تصور کن میان باد باشی

ز دست غصه ها آزاد باشی

در آن محفل که حتی یک صدا نیست

دما دم یک صدا فریاد باشی

در آنجایی که حتی سایه ای نیست

چگونه میتوانی شاد باشی ؟ !

تصور کن چه حزنی دارد آنجا

که تو ، تنها میان باد باشی

                                                    م.مهتاب  

تو ای پیدا تو ای پنهان

تمام لحظه هایم با تو پیوند است

نیاز من به تو آری

فقط یک لحظه لبخند است

تمام آرزو هایم

به تو پیوسته پیوسته

(هر لحظه بسته به وجود توست )

تمام دلخوشی هایم

ز تو یک لحظه نگسسته

بیا

شاید که این قصه سر انجامی دگر یابد

بیا

تا این شب غصه به آرامی به سر آید

بیا

تا لیلی ومجنون حدیث عشق ما گویند

بیا

تا بعد ما از ما هزاران قصه ها گویند

ز تو دوری دگر یک لحظه دشواراست

دل آزرده ام از بی وفایی سخت بیمار است

بیا امروز

حالا وقت دیدار است

                                         ۸۷/۳/۲۵

                                                  م.مهتاب

شعر من بیمار است

                                          اندکی تب دار است

از دورنگی خسته

                                      از دروغ بی زار است

شعر من  وا داده

                                   با صکوتی ساده

شعله سوزانش

                                   از نفس افتاده

قلمم بی تاب است

                                          شب من بی خواب است

این همه شور ونیاز

                                      واژه ها نایاب است

قلمم تا که نوشت

                                       غصه دل بسرشت

غصه ام شعری بود

                                         قلمم قصه نوشت

                                                                         م.مهتاب   

از همه عالم بریدم از خودمم دل بریدم

یهو نمی دونم چی شد به آخر خط رسیدم

دفتر شعر عمرم و یکی یکی ورق زدم

برای هر ترانه ای هزار دفعه قلم زدم

نوشته شد ترانه هام از آسمون واز زمین

دفتر مشق شعرمو  ورق بزن بخون ببین

نوبت اسم تو که شد نگفته ها نگفته موند

بغض سکوتم نشکست کسی ترانمو نخوند

حرفای عاشقانمو باید که فریاد بزنم

حدیث شعر خفتمو رو به خدا داد بزنم

قصه عاشقی تویی قصه عاشقی منم

..................

                                  ۸/۲/۸۷

                                     م.مهتاب

شبی زنجیر من را پاره کردند

من   دیوانه  را   آواره   کردند

نشستم بر سر چاهی وگفتم

حداوندا  ببین با من چه کردند

ندا آمد ز چه هان ای پریشان

به بزم عاشقان گشتی تومهمان

در اینجا عاشقان  ساغر بگیرند

زدست  حوریان  مست عریان

بیا با ما  به کنج  این  خرابات

بیا از جور غم کم کن تو هیهات

بیا و دلبری  را  در  برت  گیر

بیا از جام حق  بردار  خیرات

در آغوشم گرفتم یک پری رو

به زیبایی مثل در چشم وابرو

شرابی  ارغوانی  در لبش بود

 برای  درد من  چون نوش دارو

چو از لعل لبش ساغر  گرفتم

چو کامی  از لب  دلبر  گرفتم

زد آتش  یکسره بر هستی من

تو گویی  از درون  آتش  گرفتم

یه  ناگه  لولیان  از  من رمیدند

تمام می کشان   از من بریدند

شد عالم پیش چشمم تیره وتار

چو نفخ صور در  گوشم  دمیدند

یکی گوید که وقت رفتن توست

که پایان  سراب  بودن  توست

نگه   کن   تا  ببینی   نیک  جانا

که هرچه کرده ای از توست بر توست

۲۰/۱۲/۸۶

                                                   م.مهتاب

میخوام برم از این دیار

میخوام برم تا کنار یار

می خوام بخونم من از بهار

بخونم از بهار

************

بگشا به رویم تو در را بهارم

من با تو دیگر خزانی ندارم

بنشین با چشم خمارت کنارم

ای نو بهارم

****************

آمدم تا ببینم رخت را

تو باغ عشقی بچینم گلت را

تازنده هستم نبینم غمت را

با هم بمانیم (با هم بخوانیم)

*************

بیا بریم با هم اینچا نباشیم

توی غصه های دنیا نباشیم

از بند آرزو ها رها شیم

تنها نباشیم

                                     م.مهتاب

صبح عید است الان

بوی گل می آید

آسمان خندان است رنگش امروز آبیست و درختان سبزند

گل رز صورتی است وکلاغ سر دیوار چه براغ شده

شاید او فهمیده که همه نوشده اند تن خود را شسته

آب حوض بی رنگ است خودش اما آبیست  

ماهیش قرمزو نرگس زرد است

عکس نرگس که در آب است چه بویی دارد

وشکوفه های گیلاس چرا رنگی نیست

قطعه شعری به زبانم آمد می نویسم بر آب این حقیقت جاریست

((گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

وچرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست )) سهراب سپهری

۱/۱/۱۳۸۲

                                    م.مهتاب

نمی دونم کجا شنیدم که :

((بین زمین وماه قاصله ای است چندین کیلو متری و

در این فاصله چیزی نیست بجز خلاْ مطلق ودیگرهیچ))

آره بعضی هیچی ها خیلی بزرگند ! حتی ممکنه

 اندازه اونها از اینجا تا ماه باشه ! ! !

۱۰.۴.۸۴

                                  م.مهتاب