تبليغاتX
مهتاب

مهتاب

شعر

ای قشنگ ترین ترانه

نغمه زیبای فریاد

بی تو زندونی خیشم 

با تو از من بودن آزاد

***

ای که ساییه بهاری

روسرم تو سایه بون باش

بادل شکسته من

تو بمون ومهربون باش

***

تو مثل کبوترایی

مثل رویاهای دوری

تو خود ترانه عشق

واسه من سنگ صبوری

***

توی دفترای مشقم

تو دوخط خاطره هستی

روغرور من نشستی

بغض سرخم رو شکستی

***

با تو باز دوباره دنیا

رنگ خوشبختی میگیره

بوته یاس تو گلدون 

باز دوباره جون میگیره 

***

با تو همرنگ بهارم

یه سبد آرزو دارم

بی تو اما یه کویرم

یه کویرم شوره زارم

                                 م.مهتاب 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 16:7  توسط م.مهتاب  | 

دوست دارم ماهيگيري باشم ، با كلاهي برسر 

                                                      پابرهنه و آزاد 

 در سرزميني بهاري كنار بركه اي آرام  

تا شبانگاهان بر بستر درختي كهن سال 

                                           در آغوش سبزه ها 

باشمدي از جنس كنف  

                        همچون استران باربر  

                                                آرام گيرم 

دوست دارم آبي اسمان را در جستجوي ابري سپيد 

            به شكل روياهاي ساده و كودكانه 

                                        ساعتها جستجو كنم 

 و آنگاه  

        با داستانهايي از جنس حرير و آواي پرندگان مهاجر 

                                                           به خواب روم 

تا عصرگاهان  

          با نوازش نسيمي  

                             دوباره متولد بشوم 

و زمانيكه 

        موجهاي نرم بركه مرا در آغوش ميگيرند 

                                                 از سرما دندان بسايم 

دوست دارم صداي كوچ اُردكها را  

                           وقتي به شكل پيكاني در افق پيش ميروند

 

و شراره هاي آتش را  

             در اجاقي از جنس سنگ 

                                          شبي تاريك 

دوست دارم در آن شب  

                 با كابوسي از جنس امروزم 

                                                از خواب بپرم 

لختي هراسان اطراف را بنگرم 

                                 و آرام به خود بگويم 

                                             نترس كابوسي بيش نبود  

تا دگر بار محو تماشاي ستاره گان شوم تاصبح 

و دوست دارم ساعتها اين روياي شيرين را 

                                      در ذهنم مرور كنم 

لحظه لحظه هايش را  

                   تصويري از جنس آرزو بخشم 

حتي اگر روياي كودكانه اي بيش نباشد 

                                                                 م.مهتاب

                                                                  11/6/87

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 12:25  توسط م.مهتاب  | 

 

صبح امروز سياه ، صبح هر روز سياه

 

گيسواني كه سپيد ، شده در صبح سياه

 

عددم چند شده ؟؟؟؟

 

باز هم چارده سالگي ام را ، بعد از آن چارده سال

 

پشت كوهي از ياس ، جشن مي گيرم

 

واي چارده سالگي ام

 

من كجا جاماندم !!!

 

خاطراتم فرسود ، باز تنها ماندم

 

و زماني كه گذشت ، همه تكرار هنوز

  

ونمي آيد باز ....

                                     ۱/۶/۸۸

                                                  م.مهتاب

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 11:8  توسط م.مهتاب  | 

گفته اند از سفر برگشت

 

كودك خاطرات ديروزم

 

نيست چشمهاي روشنش ديگر

 

گوهر شب چراغ جانسوزم

 

ورق زندگي چه بد، روشد!

 

دختر بي نوا كجا جاماند !

 

پر گشوده بود به سمت افق

 

گوشه اي نا اميد وتنها ماند

 

مردي آمد از ديار فرنگ

 

دختر آرزو را برد

 

رفت وبعد از آن شب سرد

 

غنچه هاي رازقي پژمرد

 

در هياهوي بادها گم شد

 

خاطرش ناگهان و ، از دل رفت

 

بعد سالها رفيقي گفت

 

داستان دختري بدبخت

                                            ۶/۴/۱۳۸۸        

                                                         م.مهتاب

+ نوشته شده در  شنبه ششم تیر 1388ساعت 11:37  توسط م.مهتاب  | 

فضه بيا ، فضه بيا

 

مادرمو كتك زدند

 

به اسم دين جدمون

 

به محسن اش لگد زدند

 

فضه ميگفتي مادرم

 

دختر خير البشره

 

پس چرا مادرم حالا

 

ميون ديوار ودره

 

فضه ببين ، فضه ببين

 

ما ديگه مادر نداريم

 

سرهامونو شبهاي تار

 

تو دامن كي بزاريم

 

فضه تو گفتي كه بابام

 

حيدر كرار خداست

 

پس چرا حالا ناله هاش

 

 تو كنج چاه وبي صداست  

                   

                           ۱۵/۱/۸۸

                                  م.مهتاب

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388ساعت 8:50  توسط م.مهتاب  | 

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

حتي اگر كودكي باشي ،

 

كه ازدوست داشتن هيچ نداني

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

چون هنوز برق هوس بر چشمانت سايه نزده

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

چون اولين كسي خواهم بود كه

 

 دوست داشتن را با تو، تجربه خواهد كرد

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را همين امروز

 

شايد فردا براي دوست داشتن تو نيز دير باشد

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

با تمام دوست داشتني هاي زندگي ام ، هم قافيه كنم

 

 دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

 تو بزرگترين دلبستگي در دنياي كوچكم هستي

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

چون دوست داشتن ات دليل وبهانه نمي خواهد

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

با تمام هستي پيوند دهم

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

اي آسماني ترين ، معبود زميني

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

تو دوست داشتني تريني

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

هم چون سهره اي كه آوازش را

 

چون عقابي كه بالهايش را

 

وچون  درناي  سپيدي كه تنها هم نفس زندگيش را

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

اي ترانه مهر جاويدان و اي ترنم واژه هاي عصيان

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

وحشي وآزاد ،

 

چون ماده خرسي كه كودكانش را

 

زير آبشاري رويايي ، پشت كوههايي بلند

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

توخواب سبك صبحي ، شيرين و رويايي

 

تا شامگاهان با من بمان

 

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 

حتي اگر احمقانه ترين مودت تاريخ را با نام من رقم زنند

 

ودوست  دارم، دوست داشتن ات را

 

تا زماني كه سايه مرگ مرا نيز

 

به خاطره هاي بيرنگ ات پيوند دهد

                                    

                                                   3/12/87 

                                                          م.مهتاب

 

 

+ نوشته شده در  شنبه سوم اسفند 1387ساعت 11:40  توسط م.مهتاب  | 

من از امروز بیزارم

 

من از فردا می ترسم

 

کدامین واژه جر‌اءت کرد

 

خواب روشن دیروز را

 

این گونه بر هم بزند

 

       ۱۳/۱۱/۸۷

                             م.مهتاب

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم بهمن 1387ساعت 9:3  توسط م.مهتاب  | 

عشق یعنی نفست  نفست را حبس کند

 

م.مهتاب

                    ۱۳۸۲

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم آذر 1387ساعت 11:46  توسط م.مهتاب  | 

بعضی وقتها فکر میکنیم باید بیشتر کار کنیم تا بتوانیم

 

بهتر زندگی کنیم

 

ولی بعد متوجه می شویم زمانی را که قرار بوده بهتر

 

زندگی کنیم  بیشتر کار کرده ایم  .

 

۸۷/۸/۱۹

                             م.مهتاب

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 7:54  توسط م.مهتاب  | 

قلم برصفحه خشكيده و من مبهوت وحيرانم

 

دلم مقهور اين نا مردماني ها

 

 سرم منگ از خمار اين به ذاهر آسماني ها

 

هزاران حرف ناگفته

 

هزاران واژه نشكفته

 

به كام من به هر لحظه

 

هنوز نازاده ميميرند

 

كه ديگر اين قلم بر روي كاغذها نمي لغزد

 

دگر حتي برايم ياد تو ، يك بيت موزون هم نمي ارزد

 

صداي هو هوي كتري و بوي چاي صبحانه

 

 ميان برگهاي زرد پاييزي

 

چه شوري ، وه چه اوجي

 

تمام عشقهاي اساطيري به اين خلوتگه فارق ز دنيايم نمي ارزد

 

دگر هرگز به ياد تو نمي مانم

 

دگر از تو كلامي را نمي خوانم

 

تمام شعر هايم را نثار آن درخت لخت خواهم كرد

 

كه گرچه برگهايش را هجوم باد و طوفان برد

 

ولي با من هنوز هر لحظه استاده

 

                  م.مهتاب

                 10/7/87

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم مهر 1387ساعت 13:25  توسط م.مهتاب  |