مهتاب

گفته اند از سفر برگشت

كودك خاطرات ديروزم

نيست چشمهاي روشنش ديگر

گوهر شب چراغ جانسوزم

ورق زندگي چه بد، روشد!

دختر بي نوا كجا جاماند !

پر گشوده بود به سمت افق

گوشه اي نا اميد وتنها ماند

مردي آمد از ديار فرنگ

دختر آرزو را برد

رفت وبعد از آن شب سرد

غنچه هاي رازقي پژمرد

در هياهوي بادها گم شد

خاطرش ناگهان و ، از دل رفت

بعد سالها رفيقي گفت

داستان دختري بدبخت

                                            ۶/۴/۱۳۸۸        

                                                         م.مهتاب

فضه بيا ، فضه بيا

مادرمو كتك زدند

به اسم دين جدمون

به محسن اش لگد زدند

فضه ميگفتي مادرم

دختر خير البشره

پس چرا مادرم حالا

ميون ديوار ودره

فضه ببين ، فضه ببين

ما ديگه مادر نداريم

سرهامونو شبهاي تار

تو دامن كي بزاريم

فضه تو گفتي كه بابام

حيدر كرار خداست

پس چرا حالا ناله هاش

 تو كنج چاه وبي صداست  

                           ۱۵/۱/۸۸

                                  م.مهتاب

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

حتي اگر كودكي باشي ،

كه ازدوست داشتن هيچ نداني

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

چون هنوز برق هوس بر چشمانت سايه نزده

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

چون اولين كسي خواهم بود كه

 دوست داشتن را با تو، تجربه خواهد كرد

دوست دارم ، دوست داشتن ات را همين امروز

شايد فردا براي دوست داشتن تو نيز دير باشد

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

با تمام دوست داشتني هاي زندگي ام ، هم قافيه كنم

 دوست دارم ، دوست داشتن ات را

 تو بزرگترين دلبستگي در دنياي كوچكم هستي

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

چون دوست داشتن ات دليل وبهانه نمي خواهد

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

با تمام هستي پيوند دهم

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

اي آسماني ترين ، معبود زميني

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

تو دوست داشتني تريني

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

هم چون سهره اي كه آوازش را

چون عقابي كه بالهايش را

وچون  درناي  سپيدي كه تنها هم نفس زندگيش را

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

اي ترانه مهر جاويدان و اي ترنم واژه هاي عصيان

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

وحشي وآزاد ،

چون ماده خرسي كه كودكانش را

زير آبشاري رويايي ، پشت كوههايي بلند

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

توخواب سبك صبحي ، شيرين و رويايي

تا شامگاهان با من بمان

دوست دارم ، دوست داشتن ات را

حتي اگر احمقانه ترين مودت تاريخ را با نام من رقم زنند

ودوست  دارم، دوست داشتن ات را

تا زماني كه سايه مرگ مرا نيز

به خاطره هاي بيرنگ ات پيوند دهد

                                                   3/12/87 

                                                          م.مهتاب

من از امروز بیزارم

من از فردا می ترسم

کدامین واژه جر‌اءت کرد

خواب روشن دیروز را

این گونه بر هم بزند

       ۱۳/۱۱/۸۷

                             م.مهتاب

عشق یعنی نفست  نفست را حبس کند

م.مهتاب

                    ۱۳۸۲

بعضی وقتها فکر میکنیم باید بیشتر کار کنیم تا بتوانیم

بهتر زندگی کنیم

ولی بعد متوجه می شویم زمانی را که قرار بوده بهتر

زندگی کنیم  بیشتر کار کرده ایم  .

۸۷/۸/۱۹

                             م.مهتاب

قلم برصفحه خشكيده و من مبهوت وحيرانم

دلم مقهور اين نا مردماني ها

 سرم منگ از خمار اين به ذاهر آسماني ها

هزاران حرف ناگفته

هزاران واژه نشكفته

به كام من به هر لحظه

هنوز نازاده ميميرند

كه ديگر اين قلم بر روي كاغذها نمي لغزد

دگر حتي برايم ياد تو ، يك بيت موزون هم نمي ارزد

صداي هو هوي كتري و بوي چاي صبحانه

 ميان برگهاي زرد پاييزي

چه شوري ، وه چه اوجي

تمام عشقهاي اساطيري به اين خلوتگه فارق ز دنيايم نمي ارزد

دگر هرگز به ياد تو نمي مانم

دگر از تو كلامي را نمي خوانم

تمام شعر هايم را نثار آن درخت لخت خواهم كرد

كه گرچه برگهايش را هجوم باد و طوفان برد

ولي با من هنوز هر لحظه استاده

                  م.مهتاب

                 10/7/87

همه وجودمو سکوت سنگینی گرفته

مثل ابرای بهاری باز انگار دلم گرفته

کاشکی بارونی بیاد باز دلمو شاد کنه

نمی دونم چرا عشقت شادی رو ازم گرفته

تو جوونی توبه کردم مه دیگه عاشق نشم

سر پیری عشقت انگار توی قلبم پا گرفته

هرچی داد زدم سر دل که نکن دیوونگی

ولی دل چشماشو بسته پیش تو آروم گرفته

آخر این عشق رسوا چی میشه؟ من میبینم

عکس یک جوون رعنا توی چشمات جا گرفته

آخر پیری شدم مزحکه پیر و جوون

تو کوچه ها داد میزنم داد عاشقمو دلم گرفته

همه رفتن از پیشم تنها شدم تنهای تنها

کاشکی بارون بیاد امشب که بازم دلم گرفته

تو جوونی توبه کردم که دیگه عاشق نشم

سر پیری عشقت انگار توی قلبم پا گرفته

                                             م.مهتاب

۱۳۸۲  

صبح يك روز سياه در افق در پاييز

پير مردي خسته  ميگريزد ز تمناي نگاه كودكان خردش

بادلي صد چاك ز بي مهري اين آدمكان و تني خسته ورنجور ولباسي پاره

مي رود تا بكند روزي خود را چاره

نرسيده به سر كوچه صدايي از پشت

گويدش : آي پدر صبر بكن ، پس مداد قرمزم كوش ، كجاست ؟؟؟

نخريدي تو برايم آن را!!!

پير مرد ميكشدش دست به سر گويدش ميخرم امروز برايت بابا

پسرش ميرسد از راه كه اي بابا جان :

كفش من كفش پارين برادر بوده پاره گشتست كنون چه كنم من با آن

دختر ديگرش از راه رسد گويدش : مادرم گفت :

چادرم وصله نماست ، نتوانم كه روم ز خانه بيرون با آن

راستي صاحب خانه به مادر مي گفت :

طلب ما چه شود آخر ماه است الان

پير مرد ميكشد دست به سر

راه مي افتد وخاموش به خود ميگويد :

كي شود تا كه بميرم و بگيرد وجود من از اين خاك ثمر ........

                                                    م.مهتاب

به خوبا که سر زدیم          بدها را از یاد نبریم

گلها  را  بو میکنیم                      خار ها را ازیاد نبریم

روزهای آفتابی مون                     هنوز اونقدر کم نشدند

که  توی ابرها  بریم                          خورشید وتنها بزاریم

غصه را ولش کنیم                      نا خوشی معنا نداره

غمها مونو یه جایی                   مثل دیروز جا بزاریم

اگه مهمونی میدیم                   گلها را ویلون نکنیم

اگه خورشید نیومد                  مهتاب وپنهون نکنیم

وقتی که میریم خرید             یه شاخه نرگس بخریم

برای اهل کوچه                          گلهای قرمز ببریم

وقتی  بارون  میباره           بریم بیرون شادی کنیم

با صدای چک چکش        احساس آزادی کنیم

                                      م.مهتاب